ویندوز ۱٫۰

 

در سال ۱۹۸۳ شرکت مایکروسافت خبری دربارة ابداع اولین واسطه گرافیکی کاربری برای سیستم عامل MS-DOS بنام Windows منتشر کرد. این سیستم عامل گرافیکی برای کامپیوترهای IBM و سازگار با آن طراحی شده بود.  مایکروسافت مدل این واسطه گرافیکی را از روی سیستم عامل MacOS متعلق به کامپیوترهای Apple اقتباس کرده بود.

اولین نسخه مستقل مایکروسافت ویندوز، یعنی نسخه ۱٫۰ در سال ۱۹۸۵ وارد بازار شد و فاقد کارکرد لازم برای جلب توجه عموم بود. ویندوز ۱٫۰ یک سیستم عامل کامل بشمار نمی رفت، بلکه در حقیقت یک MS-DOS گسترش یافته بود و نواقص  ذاتی و الگوهای آنرا به ارث می برد.

علاوه براین، چالش های قانونی با Apple باعث محدودیت کارکردی بیشتر آن می شد. برای مثال ویندوز ۱٫۰ تک پنجره ای بود و پنجره های مختلف آن نمی توانستند بر روی یکدیگر یا کنار هم قرار گیرند. همچنین سطل زباله فایلهای پاک شده نیز نداشت، زیرا Apple حق قانونی این ابداع را متعلق به خود می دانست. بعدها مایکروسافت با امضای یک موافقتنامه اعطای گواهی، این محدودیت را برطرف کرد.

بستة ویندوز ۱٫۰ شامل این نرم افزارها بود:

مدیر اجرایی MS-DOS، تقویم، پوشه کارت ها، ویرایشگرهای Notepad و Windows Write، ترمینال، ماشین حساب، ساعت،صفحه کنترل، ویرایشگر فایلهای PIF، حافظه موقت (Clipboard)، RAMDrive، Windows Paint، Reversi و Print Spooler.

ویندوز ۲

 

ویندوز ۲ در پاییز ۱۹۸۷ منتشر شد و ارتقای قابل توجهی نسبت به نسخه قبلی پیدا کرده بود. افزوده شدن آیکونها و پنجره های متعددی که می توانستند روی هم قرار گیرند از مهمترین جنبه های جدید این سیستم عامل بود. پس از این نسخه بود که سازندگان نرم افزار شروع به تولید نرم افزارهایی کردند که درمحیط ویندوز اجرا می گردید. این را می توان شروع تاریخ موفقیت ویندوز دانست.

نسخه ۲ هنوز از حافظه real mode استفاده می کرد، که محدود به حداکثر ۱ مگابایت بود. در انتهای سال ۱۹۸۷ مایکروسافت Windows/386 را عرضه کرد که می توانست از حافظه protected mode اسفاده نماید. این امر امکان می داد برنامه های کاربردی متعددی در حافظه گسترش یافته اجرا شوند. از آن پس نسخه ۲ ویندوز، Windows/286 نامیده شد.

ویندوز ۳٫۰ و عصر موفقیت مایکروسافت

 

در سال ۱۹۹۰ مایکروسافت با عرضه ویندوز ۳٫۰ به موفقیت مهمی دست یافت. علاوه بر بهبود قابل ملاحظه قابلیت های برنامه های داخلی ویندوز، این نسخه امکان می داد نسخه های قدیمی تر تحت DOS برنامه ها نیز همزمان اجرا شوند. ویندوز ۳٫۰ کامپیوترهای شخصی IBM را رقیب جدی Apple Mac ساخت. این مزیت از بهبود گرافیک کامپیوتری حاصل از بکارگیری کارتهای VGA و نیز حافظه Protected/Enhanced mode که امکان می داد برنامه ها در محیط ویندوز از حافظه بیشتری اسفاده کنند، ناشی می شد. با وجودی که خود سیستم عامل از حافظه real-mode استفاده نمی کرد، واسطه برنامه نویسی کاربردی آن (API) حالت Protected 16 بیتی را بکار می گرفت. بنابراین برنامه های کاربردی مجبور بودند در یک محیط ۱۶ بیتی کمپایل شوند که مانع بکارگیری توانائی های ۳۲ بیتی پردازشگر ۸۰۳۸۶ می شد.

با وجود این، خصوصیاتی که در بالا به آنها اشاره شد باعث موفقیت سریع این نسخه از ویندوز شدند بطوریکه در طول دو سال، بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آن بفروش رفت. این محصول منبع درآمد عمده ای برای مایکروسافت شد و اجازه داد این شرکت به گسترش سریع خود بپردازد.

پایان قسمت اول

۱ دیدگاه به ثبت رسیده است .

  1. Juliana می‌گه:

    The exesrtipe shines through. Thanks for taking the time to answer.

دیدگاه خود را بنویسید